https://www.apsj.ir/ رویکردی نو بر آموزش مدارس fa daily 1 Sun, 22 Nov 2026 00:00:00 +0330 Sun, 22 Nov 2026 00:00:00 +0330 https://www.apsj.ir/article_247909.html دوران کودکی یکی از مهمترین دوران های تربیتی افراد می باشد. نوع و کیفیت بازی در این دوران، می تواند در رشد و تربیت کودک تاثیرهای مثبت یا منفی فراوانی داشته باشد. هدف این نوشتار تبیین اهمیت، فواید و الزامات بازی در دوران کودکی از دیدگاه روایات می باشد. این نوشتار با روش توصیفی - تحلیلی ابتدائا با کنکاش درروایات، مطالب مرتبط با بازی در دوران کودکی را بررسی نموده و در مرحله بعد به دسته بندی روایات در سه بخش اهمیت، فواید و الزامات بازی در این دوران پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد از نگاه روایات بازی در دوران کودکی از اهمیت فراوانی برخوردار است و نقش به سزائی در آینده تربیتی کودک دارد و آثاری از قبیل رشد جسمی، روحی، ذهنی، عاطفی و اجتماعی کودک در گرو خوب انجام گرفتن بازیهای دوران کودکی است و الزاماتی از قبیل محور بودن کودک در بازی، بازی با سایر کودکان، بازی نزد بزرگ تر ها، تشویق منصفانه، انعطاف پذیری در بازی، رعایت اصل احترام در بازی، بی ضرر بودن بازی و نهایتا پرهیز از بازی های ممنوعه باید در بازیهای کودکانه مورد لحاظ قرار گیرد. نتیجه گیری می شود والدین و اولیاء تربیتی کودکان، باید با مراقبت و جهت دهی بازیهای کودکان، از این میل درونی آنها به بازی و تفریح، به منظور تربیت صحیح ایشان استفاده نمایند. https://www.apsj.ir/article_248319.html در جهان کنونی، راه خروج از بحران های زندگی کنونی بازگشت به اسلام و قرآن است که سعادت دنیا و آخرت انسان را تامین می کند. سبک های والدگری از جمله عوامل مهم و تعیین کننده در تربیت فرزندان در آینده است؛ زیرا براساس فرایند انتقال چند نسلی هر یک از والدین مطابق با شیوه هایی که در خانواده اصلی خود آموخته اند، در روابط دیگر به خصوص با فرزندان خود نیز آن شیوه را تکرار میکنند و الگویی یکسان را به فرزندان خود انتقال میدهند. امروزه سبک جدیدی از تعامل والدین و فرزندان با نام والدگری هلیکوپتری مطرح شده است. در این پژوهش ما به بررسی دو سبک هلیکوپتری و مقتدرانه پرداختیم؛ والدین هلیکوپتری یا والدین بیش از حد محافظت کننده، بسیار کنترل کننده هستند و اشتباهات فرزندان خود را نمی پذیرند، تدافعی هستند، فرزندمحور زندگی میکنند. از طرفی والدین مقتدر معیارهایی به فرزندان نشان میدهند که طبق آنها زندگی کنند؛ غالبا میخواهند چیزهایی را از نوجوان خود بیاموزند.این والدین از کودکان خود توقع رفتار معقول و سنجیده دارند. باید تاکید کرد که آنچه تحت شیوه تربیت اسلامی با تمام جوانب و ابعادش معرفی می گردد؛ نمی تواند در سبک ها ی مذکور خلاصه گردد؛ اما در حیطه مقایسه و بررسی سبکهای مختلف والدگری، می توان سبک مقتدرانه را هم راستا تر با ویژگی ها و اهداف تربیت دینی دانست. آنچه که مهم هست، آگاه بودن والدین نسبت به ویژگی های مختلف سبک ها و اثر آن روی منش و آینده ی فرزندان شان هست. https://www.apsj.ir/article_248371.html چاقی و اضافه وزن از مهمترین مشکلات بهداشتی در اکثر کشورهای جهان است که سبب افزایش بروز بیماری های قلبی – عروقی در افراد می گردد . چاقی در دوران نوجوانی زمینه ساز چاقی در بزرگسالی و عوارض مربوط به آن است. افزایش نرخ چاقی در میان دانش آموزان نه تنها بر سلامت جسمانی آنان تاثیر منفی می گذارد، بلکه بر سلامت روانی و عملکرد تحصیلی نیز تاثیرگذار است. این مسئله نیازمند برنامه های تندرستی جامع و نوین است که بتوانند با رویکردهای مختلف به مقابله با چاقی در میان دانش آموزان بپردازند. این تحقیق به روش مروری و از نوع کتابخانه ای بر آن است تا به بررسی راهکارهای پیشگیری از چاقی و اضافه وزن در دانش آموزان بپردازد. یافته ها بیانگر آن است که مداخلات اصلاح سبک زندگی برای بهبود کیفیت رژیم غذایی ، افزایش سطح فعالیت های ورزشی و تربیت بدنی و کاهش رفتارهای کم تحرک در پیشگیری از چاقی و اضافه وزن در دانش آموزان موثر است. https://www.apsj.ir/article_250862.html این پژوهش به بررسی رابطه نظریه نفس ناطقه و مراتب آن با مدل‌های تربیت اجتماعی انسان در قرآن پرداخته است. در ابتدا، مفهوم نفس ناطقه در فلسفه اسلامی و نقش آن در فرآیند کمال انسانی توضیح داده شده است. نفس ناطقه به عنوان جوهره عقلانی انسان، از طریق عقل و اراده به فعلیت می‌رسد و در این مسیر به کمالات عقلانی و معنوی دست می‌یابد. سپس، تأثیر تربیت اجتماعی در تحقق فعلیت نفس ناطقه مورد بررسی قرار گرفته است. قرآن کریم بر اهمیت تربیت اجتماعی در اصلاح فرد و جامعه تأکید دارد و آن را ابزاری برای دستیابی به کمالات انسانی معرفی می‌کند. در این راستا، مدل‌های تربیت اجتماعی قرآن به‌طور مستقیم با مراتب نفس ناطقه مرتبط است. مقاله همچنین به نقش عقل و اراده در تربیت اجتماعی و تأثیر آن‌ها در رشد فردی و اجتماعی پرداخته است. عقل به عنوان وسیله تفکر و اراده به عنوان نیروی اجرایی، در مسیر تکامل فرد و جامعه نقش کلیدی دارند. در نهایت، این مقاله نتیجه‌گیری می‌کند که تربیت اجتماعی در قرآن، به‌عنوان ابزاری مؤثر، نه تنها موجب کمال فردی بلکه باعث شکل‌گیری جامعه‌ای اخلاقی و سالم می‌شود. بر این اساس، فرآیند تربیت اجتماعی در قرآن و فلسفه اسلامی به‌طور هم‌زمان به تکامل فرد و جامعه پرداخته و در تحقق فعلیت نفس ناطقه مؤثر است. https://www.apsj.ir/article_250741.html این پژوهش به بررسی روش‌های پرورش تصورات مثبت و خودباوری در دانش‌آموزان با بهره‌گیری از تعلیم و تربیت اسلامی می‌پردازد. با توجه به اهمیت عزت نفس و خودباوری در موفقیت تحصیلی و اجتماعی دانش‌آموزان، استفاده از آموزه‌های اسلامی به عنوان یک چارچوب ارزشی و تربیتی می‌تواند نقش مؤثری در تقویت این ویژگی‌ها ایفا کند. در این راستا، روش‌هایی همچون تدریس مفاهیم قرآنی و حدیثی درباره کرامت انسان، الگوسازی از شخصیت‌های برجسته اسلامی، تقویت ارتباط با خدا و توکل، تشویق به تفکر و خودارزیابی، ایجاد محیط آموزشی حمایتی، برگزاری کارگاه‌های مهارت‌های زندگی مبتنی بر آموزه‌های اسلامی و تشویق به مشارکت در فعالیت‌های گروهی پیشنهاد شده‌اند. با استفاده از راهکارهای بیان شده و بهره گیری از تعلیم و تربیت اسلامی توانستیم تصورات مثبت و خود باوری را در دو دانش آموز مورد بررسی افزایش داده و در روابط اجتماعی و فردی آنها تغییرات مثبتی ایجاد کنیم .این روش‌ها از قابلیت تعمیم‌پذیری بالایی برخوردار هستند و می‌توانند در مدارس با تنوع فرهنگی، سطوح سنی مختلف و حتی محیط‌های غیرمدرسه‌ای اجرا شوند. با اجرای این راهکارها، دانش‌آموزان می‌توانند با اعتماد به نفس بیشتر، نگرشی مثبت به زندگی و توانایی‌های خود پیدا کنند و در مسیر رشد و موفقیت گام بردارند. این پژوهش نشان می‌دهد که تعلیم و تربیت اسلامی نه تنها به تقویت خودباوری کمک می‌کند، بلکه می‌تواند به عنوان یک ابزار مؤثر در پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی و بهبود سلامت روانی دانش‌آموزان مورد استفاده قرار گیرد. https://www.apsj.ir/article_250726.html کیفیت آموزش در نظام تعلیم و تربیت، در پیوند با کیفیت تدریس و چگونگی تعامل معلم با دانش‌آموز شکل می‌گیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رفتار و کیفیت تدریس معلمان بر ارتقاء آموزش، افزایش نشاط و شادابی در محیط یادگیری، کاهش خشونت در مدرسه و تبیین نقش الگویی آنان در شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای آیندۀ دانش‌آموزان انجام شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی – تحلیلی و بر پایۀ شیوۀ اسنادی – کتابخانه‌ای، با بررسی منابع علمی و اسناد مرتبط انجام شده است. مباحث نشان می‌دهد که تدریس، فرآیندی منظم و هدفمند است که در تعامل و رابطۀ متقابل میان معلم و فراگیر شکل می‌گیرد و عواملی مانند رفتار کلاسی، روش تدریس، تدریس سؤال‌محور همراه با مشارکت دانش‌آموزان و توانایی برقراری ارتباط بر کیفیت آن اثرگذارند. دراین‌میان، ارتباط مثبت، مؤثر و حمایتگرانه، در تسهیل یادگیری و تقویت انگیزش دانش‌آموزان اهمیت دارد. همچنین، ایجاد فضایی مبتنی بر احترام متقابل، حمایت عاطفی، امنیت روانی و نشاط، می‌تواند اثربخشی فرآیند آموزش را افزایش دهد و زمینۀ رشد دانش‌آموزان را فراهم سازد. درمقابل، رفتارهای خشونت‌آمیز در مدرسه می‌توانند فرآیند آموزش و پرورش را تحت تأثیر قرار دهند و پیامدهای نامطلوبی برای دانش‌آموزان به‌همراه داشته باشند. برآیند مباحث نشان می‌دهد که توجه همزمان به کیفیت تدریس، ارتباط معلم و دانش‌آموز، شادی و نشاط و پیشگیری از خشونت، در ارتقاء کیفیت آموزش اهمیت دارد.